Your browser version is outdated. We recommend that you update your browser to the latest version.
  • تنهايي شيرين در اثار هاپر

يك لحظه با من تصور كنيد:

ساعت نزديك ده شب است . نور سفيدي از يك لوستر قديمي در اخرين اتاق خانه كه درش نيمه باز است،به راهرو مي پيچد.دختر بچه اي در وسط اتاق ، مشغول نقاشي است واز تلويزيون كارتون خوش رنگي در حال پخش است.

در انتهاي اتاق مابين انبوهي از وسايل روي ميز ، مادر دخترك در حال نوشتن است. .....

نقاشي هاي ادوارد هاپر نه تنها تجسمي از در وديوار اين فضا ها هستند بلكه حال درون ادمي را با ماهيت محيط اطراف و ديوارها وصندلي ها پيوند ميزنند وبه ما مي نمايانند.تركيب بندي هاي استواري كه ميتوانند ريز نورهاي سرد وغير واقعي را با كيفيت هيجاني انساني حتي بدون حضور فيزيكي شان به قلمرو وسيع تجربه وادراكات حسي ما بيفزايند.

الن دوباتن مي گويد:"وظيفه معماري اين است كه ياد اور امكانات بالقوه باشد"

خانه هاي ايده ال به ما نشان ميدهند كه چگونه در بهترين حالت ممكنمان باشيم. اما جواب ان كسي كه انقدر در درون خود غوطه ور است كه اين امكانات را نميبيند چه ميشود؟افرادي كه زودتر ترك روي ديوار يا جاي انگشتان روي شيشه را ميبينند تا فضاي منظم خانه اي كه براي ارامش اماده شده است؛ ذهنيت اينگونه افرادحالتي وسواس گونه نيست،بلكه نبرد مداومي است براي رسيدن به امر مطلق وزيستني كه ميان همه چيز در نوسان است٠ديوارهاي خانه هاي ما با شادي واندوه ما اشنا هستند و شناخت اين حس وحال مهم ترين وعجيب ترين پيش شرط در تحسين نقاشي هاي هاپر هستند ،معماري هاي اثار وي پس از گذر از فرم وفضا به اعماق ذهن ادمها نفوذ ميكنند وياداور كنش هايي فراموش شده هستند.

منشاء حساسيت به محيط اطراف ريشه در يكي از مشكل ساز ترين ابعاد روح انسان دارد؛ ما در وجودمان خويشتن هاي مختلفي پناه داده ايم كه همه ى انها به يك اندازه شبيه ما نيستند طوري كه گاهي اوقات از اين كه نميدانيم خويشتن واقعي مان كدام است سردرگم ميشويم . گاه از فضاي معماري مي خواهيم اين مسووليت را برعهده بگيرد وبين ما وديدگاه مناسب در مور خودمان ارتباط برقرار كند.نقاشي هاي هاپر اين امر را به بهترين شكل ممكن مجسم نموده اند. رئاليسم راحت وبي پرواي رنگ ونور و خط در اثار هاپر بدون هيچ اضافه گويي به سراغ بيان اصيلي از خويشتن خويش ميروند.

ادوارد هاپر در يكي از بيانيه هايش گفته است كه مخالف فضاي گرم خانواده نيست،اما ما در خانواده هم بطور كامل توسط يكديگر درك نميشويم٠ ما اساسا موجودات تنهايي هستيم كه توسط خانواده وعشق اغوامي شويم . ما بايد اين تنهايي واندوه را درك كنيم وحتي ان را دوست بداريم.

استفاده از مقاله با ذکر منبع بلامانع است.